ေမွ်ာ္တလင့္လင့္

အိမ္ရဲ႕ အေပၚထပ္မွ ေန၍ ၿခံတခါးဝကို မၾကာခဏ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း ေဒၚခင္တင့္ တစ္ေယာက္ ေရာက္လာမည့္ ဧည္သည္မ်ားကို စိတ္ေစာစြာ ေမွ်ာ္ေနမိတာ အမွန္ေပ။ ဧည့္သည္ဆိုေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္တုန္းက အိမ္သားေတြပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေရၾကည္ရာ ၿမတ္နုရာ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ေယာင္ေနာက္ဆံထံုးပါ ဆိုသလို အိမ္ေထာင္ကိုယ္စီနဲ႕ တစ္အိုးတစ္အိမ္စီ ခြဲခြာသြားခဲ႕ ၾကေသာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက အိမ္သားေတြကို ယခုအခါ ဧည့္သည္အၿဖစ္နဲ႕ ေမွ်ာ္ေနရၿခင္းပါပဲ။

ဒါေတာင္မွ ေသြးရိုးသားရိုး အလည္လာၿခင္း မဟုတ္ပဲ ဖခင္ၿဖစ္သူ ေနမေကာင္းလို႕ အိမ္ယာထဲ လဲေနလို႕ အေၾကာင္းၾကား အသိေပးလို႕ လာၾကမွာေလ။ အသက္ကလည္း (၇၀)ေက်ာ္ (၈၀)နားနီးၿပီမို႕ ေသြးတိုးနဲ႕ ေက်ာက္ကပ္ကလည္း မေကာင္းတဲ႕ အတြက္ ေၿခေထာက္နဲ႕ ဗိုက္ေတြ ေဖာေယာင္ကာ အစာလံဲမဝင္၊ ေဆးလဲ မကယ္နိုင္ေတာ့တဲ႕ အခ်ိန္မို႕ အေဝးေရာက္ သားသမိးေတြကို အေရးေပၚ ေခၚရၿခင္းပါ။ အိပ္ယာေပၚလဲေနတဲ႕ လူနာကို တလွည့္ ၿခံဝကိုလည္း လွမ္းၾကည့္ရင္း တစ္ေယာက္ထဲ စိတ္ေစာေနမိတာ အမွန္ပါပဲ။ စိတ္ထဲမွလည္း ကေလးေတြ သူ႕တို႕အေဖကို မွီမွ မွီၾကပါ့မလားဆိုတဲ႕ အေတြးကလည္း ၾကီးဆိုးေနမိၿပန္တယ္။

သားသမီး ေၿခာက္ေယာက္မွာ သားအငယ္တစ္ေယာက္နဲ႕ သမီးငယ္ တစ္ေယာက္သာ အိမ္ေထာင္မက်ေသး၍ လက္ရွိလို႕ ေၿပာရေသာ္လည္း သားအငယ္မွာ နိုင္ငံၿခားေရာက္ေန၍ ဖခင္အေၿခေနကို အသိ မေပးရေသးေပ။ အတူေန သမီးငယ္က အိမ္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားလို႕ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ ဆိုေသာ္လည္း ဆိုင္တစ္ဖက္နွင့္မို႕ သူ႕ခဗ်ာ အားရသည္ကိုပင္ မရွိေပ။ ေၿပာလည္းေၿပာ လုပ္လည္း လုပ္ရသည္ ဆိုသပင္ သူကေလး တစ္ေယာက္သာ အနားမွာ ရွိေန၍သာ ေတာ္ေပေတာ့သည္။

ဒုတိယေၿမာက္ သားကလည္း ရပ္ကြက္ တစ္ခုသာၿခားေသာ တၿခား ရပ္ကြက္ေလးမွာ ေနသည္ဆိုေသာ္လည္း တစ္လေနလို႕ မိဘအိမ္ကို တစ္ေခါက္ မေရာက္လာေပ။ ေငြေရးေၾကးေရး လိုေသာအခါမွသာလွ်င္ မ်က္နွာၿမင္ရသူ ၿဖစ္သည္။ သူ႕မိသားစုနွင့္သူ ေၿပလည္ေနခ်ိန္တြင္ေတာ့ အိမ္ၿခင္း မေဝးေသာ္လည္း တစ္နွစ္လံုးပင္ သူ႕မ်က္နွာၿမင္ရဖို႕ မလြယ္။ အိုၾကီးအိုမ မိဘမ်ားက ကိစၥရွိလွ်င္ လာပါအံုးလို႕ လူၾကံဳေသာ္လည္းေကာင္း ကိုယ္တိုင္ေသာ္လည္းေကာင္း အမွာပါး၍ ေခၚရသူၿဖစ္သည္။ သားတစ္ေယာက္ရယ္လို႕ အားကိုးေဖာ္ မရတဲ႕အၿပင္ အဆင္မေၿပခ်ိန္ အရက္ကေလးမ်ား ဖက္လာလွ်င္ မိဘကိုေတာင္ ရန္လုပ္ခ်င္ေသးေသာ သားတစ္ေယာက္။ သူ႕လို သားဆိုးတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ခါတစ္ခါ ေဝးေနရတာလည္း ေကာင္းပါတယ္လို႕ သတ္မွတ္ရမည့္ သူပင္။

သမီးၾကီးကေတာ့ သူ႕အမ်ိဳးသားက အေရာင္းအဝယ္ သမားတစ္ေယာက္မို႕ ေခ်ာင္လည္တယ္လို႕ ဆိုရေပမယ့္ သူလဲ ပိန္လိုက္ ေဖာင္းလိုက္ လူစားမ်ိဳး။ သူကေတာ့ သမီးၾကီးမို႕ ထင္ပါရဲ႕ အေရးတၾကီး ေငြလိုလွ်င္ ေရာက္ေရာက္လာ တက္သလို သူ႕ေယာက္်ား လုပ္ငန္း အဆင္ေၿပခ်ိန္ေတြဆိုရင္ေတာ့ မုန္႕ပဲသေရစာနဲ႕ တစ္ခါတစ္ေလ ေရာက္ေရာက္လာတက္သူေလ။ အယူၾကမ္းသလို အေပးလည္း လြယ္တဲ႕ လက္မခက္နဲ႕ လူမ်ိဳးစားမို႕ သူမက အေပါင္းသင္းလည္း ဆံ႕တယ္ေၿပာရမယ့္သူ။ သူ႕ဟာသူ လည္ပတ္ေနတဲ႕သူမို႕ မိဘ ဒုကၡမေပးရင္ပဲ ေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႕ သတ္မွတ္ရမယ့္ သူတစ္ေယာက္ပင္ ၿဖစ္သည္။

သားလတ္ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အပူေပးတယ္လည္း မဟုတ္ အကူေပးတယ္လည္း မရွိတဲ႕ သူတစ္ေယာက္။ မိခင္ ဖခင္ကို ဖုန္းဆက္ေမးေဖာ္ေတာင္ မရ။ အေရးေၾကာင္းရွိမွ မိဘက အေၾကာင္းၾကားရတာေလ။ နယ္မွာ ေနတာမို႕ ေလးငါးနွစ္တြင္းမွာ ခုမွ ၿပန္ေတြ႕ရၿခင္းပင္။ သူ႕မိသားစုရွိရာကို အိုၾကီးအိုမ မိဘေတြက လိုက္မသြားနိုင္လို႕ " သားရယ္ လာလည္အံုးေလ... ဘယ္ေတာ့ လာမွာလဲ"  ဆိုတဲ႕ အေမးကို " အေမသား ဘယ္လထဲက်မွ အလည္လာခဲ႕မယ္ " ဆိုၿပိး ေပၚမလာ တက္သူ။ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့ အေဖ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မို႕ မလာလည္း မင္းသေဘာလို႕ ေၿပာၿပိး ေခၚလို႕ အားခ်င္း ေပါက္ခ် လာရသူ။

ဟိုယခင္ သားသမီးေတြ ကိုယ္စီ အိမ္ေထာင္ မက်ခင္ကေတာ့ ေၿပလည္တယ္ မဆိုသာေသာ္လည္း သူ႕ဟာနဲ႕သူ ေခ်ာင္လည္ေနေသးတယ္။ စီးပြားလည္းက် အရြယ္လည္း ရလာခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ သားသမိး ရတနာေလးေတြ ရွိတာပဲလို႕ မိဘေတြအေနနဲ႕ အားကိုးအားထားရဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္မိတာေတာ့ ရွိတာေပါ့။ သို႕ေသာ္ၿငားလည္း လက္ေတြ႕မွာေတာ့ သူတို႕ဆီက ေမွ်ာ္လင့္လို႕ မရနိုင္ဘူး ဆိုတာ သိေနေတာ့ အိုၾကီးအိုမ မိအိုဖအိုေတြကို ဒုကၡမေပးရင္ပဲ ငါ့သားသမီး ေတာ္လွခ်ည္ရဲ႕လို႕ ခ်ီးမြန္းခန္း ဖြင့္ရမလိုပါပဲ။ အေဝးေရာက္ သားငယ္တစ္ေယာက္ ပို႕ေပးတဲ႕ ေငြေၾကးေလးနဲ႕ စားဖို႕ေနဖို႕နဲ႕ ေဆးဖိုးေလး ကာမိေနတာကပဲ အထူးတစ္လည္ ေက်းဇူးတင္ေနရတဲ႕ ဘဝ။

သားအငယ္ ၾကေတာ့လည္း " သားေရ ေနေကာင္းေအာင္ေန ..တစ္လ တစ္ၾကိမ္ေလာက္ေတာ့ ဖုန္းေလးဆက္ေနာ္ သား " လို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ မွာေပမယ့္ ေငြပို႕ခ်ိန္ကလြဲၿပီး ဖုန္းမဆက္တက္တဲ႕ သား။ " ဖုန္းခေတြ ေစ်းၾကိးတယ္ အေမရဲ႕ " ဆိုတဲ႕ စကားမွာ ေၾသာ္ ငါ့သားေလး အလုပ္ၾကိဳးစား ေငြစုေနတာပဲ ဆိုတဲ႕ စိတ္နဲ႕ ပူပင္ရတဲ႕ ေသာကေဇာေတြကို ေၿဖေပ်ာက္ခဲ႕ရတာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္။ မိခင္နဲ႕ ဖခင္မို႕ ကြဲၿပားေလသလားမသိ " သားေရ ေရာ့ေရာ့ မင့္အေဖနဲ႕ ဖုန္းေၿပာအံုး " လို႕ ဖခင္ၿဖစ္သူလက္ထဲ ဖုန္းထိုးတည့္ေပးမွ စကားေၿပာရမွန္းသိတယ္။ မဟုတ္လို႕ကေတာ့ " အေဖေရာ ေနေကာင္းတယ္ မလား " ဆိုတဲ႕ စကားနဲ႕တင္ အဆံုးသတ္ ထိုထက္ မပိုေခ်။

ပစၥည္းဥစၥာ မခ်မ္းသာ ေသာ္လည္း သားသမီး ရတနာ ခ်မ္းသာလွတဲ႕ ေဒၚခင္တင့္တို႕ အတြက္ေတာ့ မ်ားၿပားလွတဲ႕ သားသမိးေတြ ၾကားထဲမွာ တစ္ေယာက္ တစ္ေလကမ်ား သိတက္ေလ နိုးနိုးနဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ႕ရာက တစ္ေယာက္တမ်ိဳး မရိုးရတဲ႕ မသိတက္မွဳ ေတြကိုသာ ရရွိခဲ႕တယ္။ သားရယ္ သမီးရယ္ မခြဲၿခားနိုင္ပဲ သားသမိးေတြ အားလံုးအတြက္ သင့္ေတာ္ရာ၊  ေကာင္းရာ နိုးနိုးေလးေတြ ဒါကၿဖင့္ ဘယ္သူ႕အတြက္ ဒါေလးကေတာ့ ဘယ္သူဖို႕ရယ္လို႕ လူတန္းေစ႕ တန္းတင္ေပးနိုင္ ခဲ႕ေပမယ့္ မိဘနွစ္ပါးက်ေတာ့ ဟိုလူက တာဝန္မယူခ်င္၊ ဒီလူက လက္ေရွာင္နဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ အိမ္ေၿမေလး က်န္ေနလို႕သာေပါ့။ မဟုတ္လို႕ကေတာ့ မိမိတို႕အေရး ေတြးၾကည့္ရမွာပင္ ရင္ေလးစရာအတိ။ 

ယခင္ကလည္း နွဳတ္နည္း တက္သူက ယခု အသက္ ရလာေတာ့လည္း မလိုအပ္ရင္ စကားမဆို သူရယ္လို႕ ေၿပာရေလာက္ေအာင္ ခင္ပြန္းၿဖစ္သူက ဘယ္သားသမိးမွ ေကာင္းသည္ ဆိုးသည္ မေၿပာ။ ေပးတာယူ ေကၽြးတာစား မည္သူကိုမွလည္း မေဝဖန္။ ၾကားထဲက မေနနိုင္တဲ႕ ေဒၚခင္တင့္ တစ္ေယာက္ကသာ ပြစိပြစိေၿပာတက္သူ။ ထမင္းဝိုင္းမွာ ရွိတဲ႕ ဟင္း ခ်ိဳသည္၊ ခါးသည္၊ ေပါ့သည္ ၊ငန္သည္ ဟူ၍ေတာင္ ဂ်ီးမ်ားၿခင္း အလွ်င္းမရွိ။ အဲ႕လိုသူက ေနမေကာင္း ၿဖစ္ေတာ့ ပိုဆိုးသည္။ အသက္က လည္းၾကီး အစားလည္း မဝင္၊ ေဆးတစ္မ်ိဳး ထည္းကလည္း အရာ မေရာက္ေတာ့ မိမိကိုယ္တိုင္ လက္ေလွ်ာ့ ရေတာ့မည့္ အေနအထား။ ကံၾကမၼာနဲ႕ လြန္ဆြဲရတဲ႕ပြဲမို႕  ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ တစ္ေယာက္ပမာ ဘာမွ် မတက္နိုင္ေတာ့ပါေလ။

" အေမ အေဖဘာၿဖစ္လို႕လဲဟင္ "

အသံၾကားရာသို႕ ေဒၚခင္တင့္တစ္ေယာက္ လွည့္ၾကည့္ရင္း

" ၿမန္ၿမန္လာၾက ေရွ႕နားကိုတိုး ..ဘယ္ေတြဝင္လို႕ ဘာေတြလုပ္ေနၾကတာလဲ ၾကာလိုက္ၾကတာေအ..ငါ့မွာၿဖင့္ ေမွ်ာ္လိုက္ရတာ ညည္းတို႕တေတြကို "

" ဒီမွာေလ အေမသမီးေပါ့ အေရးထဲ စာအုပ္ဆိုင္ ဝင္ၿပိး စာအုပ္ရွာဝယ္ေနလို႕ "

" ဘာစာအုပ္ေတြမ်ား ဝင္ဝယ္ေနတာလည္း ညည္းက "

" ေၾသာ္ အေမရယ္ အိမ္က ကေလးေတြအတြက္ ယဥ္ေက်းလိမၼာ စာအုပ္ေလးေတြ၊ ကေလးေတြ အရြယ္နဲ႕အလိုက္ ဆံုးမသြင္သင္ေပး ရမယ့္ သတိထားသင့္တဲ႕ အခ်က္လက္ေတြ စုေဆာင္းထားတဲ႕ စာအုပ္..ၿပိးေတာ့ အငယ္ေလးအတြက္ ပံုၿပင္စာအုပ္ေလးေတြ ဒါေတာင္ သမိးၾကီးမွာတဲ႕ စာအုပ္က မရခဲ႕ဘူး အေမရဲ႕ စာအုပ္ဆိုင္ကို ခ်န္ထားေပးပါလို႕ မွာပဲ မွာခဲ႕ရတယ္ ကေလးေတြကို ငယ္ငယ္ထဲက ပံုသြင္းေလ႕က်င့္ေပးထားမွ ေတာ္ရာက်တာ အေမရဲ႕ ..."

" ေၾသာ္...ေအးပါ .."

သမီးၾကီးရဲ႕ စကားအဆံုးမွာ ေဒၚခင္တင့္ တစ္ေယာက္ " ေၾသာ္.. " တစ္လံုးမွ်သာ သံေယာင္ လိုက္နိုင္ေတာ့တယ္။ အိပ္ယာေပၚမွာ လဲေနေသာ ခင္ပြန္းသည္ဘက္ လွည့္၍ မ်က္ရည္ေတြသာ ေဝ႕ဝိုင္းလာခဲ႕ရ၏။ သားသမီးတို႕၏ မိဘအေပၚ သိတက္မွဳ မသိတက္မွဳသည္ မည္သည့္ အရာေပၚတြင္ မူတည္ေနသည္ ဆိုတာကို သူမ မည္သို႕ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆို ရမည္ပင္ မသိေတာ့ေပ။ ပညာတက္ၿခင္း မတက္ၿခင္းကလား သို႕တည္းမဟုတ္ ေငြေၾကးၿပည့္စံု မၿပည့္စံုၿခင္းက အဓိကပင္ က်ေလသလား သို႕တည္းမဟုတ္ ေဒၚခင္တင့္ မသိေလေသာ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကမ်ား စြမ္းေဆာင္ နိုင္ေလးသလား ဆိုတာကိုၿဖင့္ မေဝခြဲတက္ေတာ့ပါ။ 

မိမိ ခံယူထားသည္မွာ မိမိ၏ ပင္ကိုယ္ သိတက္ၿခင္း (သို႕) အသိတရား ကသာလွ်င္ အဓိက က်ေသာ အခ်က္တစ္ပင္ဟု ကိုယ္တိုင္လည္း ခံယူထားသလို သားသမိးေတြကိုလည္း ထိုကဲ႕သို႕သာလွ်င္ ခံယူေစခ်င္ မိေတာ့သည္။ ေနာက္ထပ္ တစ္ၾကိမ္မ်ား သမီးၾကီး တစ္ေယာက္ စာအုပ္ဆိုင္မ်ား ေရာက္ခဲ႕မယ္ဆိုရင္ မိဘေက်းဇူးဆပ္ဖို႕ နည္းလမ္း အသြယ္သြယ္ စာအုပ္ တစ္အုပ္ေလာက္မ်ား ေတြ႕ခဲ႕ရင္ အားလံုးေသာ သား၊သမိးေတြအတြက္ ဝယ္ခဲ႕စမ္းပါ ဟုသာ မွာလိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။

#####################

သားသမီးတိုင္း မိဘမ်ားကို သိတက္ၾက၍ မိဘတိုင္း အိုဇာတာ ကံေကာင္းၾကပါေစလို႕ ဆႏၵၿပဳရင္း

Written By Angelhlaing

Saturday, June 23, 2012

9.34 Pm (Austria)

Posted in: ၀တၳဳတို